Setenta anos co plástico

Os microplásticos son pequenas partículas que non superan os 5 mm de tamaño. Estes diminutos restos, do mesmo xeito que doutra dimensión, están a invadir todos os mares causando graves efectos á diversidade mariña

O novo imposto ao plástico que entrou en vigor o día 1 de xaneiro de 2023 permite cobrar, ou iso dan a entender, un prezo por cada un dos produtos en plástico que se entreguen ao consumidor. Devandito prezo terá que aparecer no ticket de compra. Os plásticos, como o resto dos residuos que se xeran na nosa sociedade, deben someterse a un sistema de xestión de residuos, o cal está moi controlado, é esixente e posúe unhas garantías de non terminar contaminando o medio ambiente. O obxectivo de gravar o consumo do plástico dun só uso obedece á necesidade de prever o impacto ambiental que se xera neste tipo de residuos. Calcúlase que a illa de plástico “do Pacífico Norte” pode alcanzar unha extensión similar á dos Estados Unidos. Cada ano prodúcense ao redor de 300 millóns de toneladas de residuos plásticos en todo o mundo Un recente informe da ONU calcula que de seguir así, en 2025, dentro de dous anos, haberá plástico como para cubrir cada metro de costa e como é sabido terémolos connosco moitos anos, pois estes polímeros tardan entre 55 e 1000 anos en degradarse dependendo do composto e do grosor. Nese mesmo informe ponse de manifesto que no mundo consumimos case dez millóns de bolsas por minuto. Incrible verdade? O uso medio do plástico no momento da súa utilización oscila nuns minutos ou nalgunhas horas. O incremento de produción e uso do plástico -estamos a referirnos ás máis de 8.500 millóns de toneladas fabricadas desde que empezou a produción masiva en 1950ía en auxe, pero como apareceu o plástico nas nosas vidas? Como todo invento, ten a súa curiosidade e este non é indiferente. As orixes do plástico comezaron cando se ofreceu en EEUU un gran premio para quen logrará fabricar bólas de billar con outro material que non fose o marfil -este material era co que se fabricaban ata ese momento-. O concurso gáñao en 1868 o inventor estadounidense John Hyatt, que inventa o celuloide, que pouco máis tarde usarase no cinema. Era un plástico sintético xurdido do resultado da mestura de nitrato de celulosa tratada cunha mestura de alcanfor e alcol. Todo foi froito da casualidade porque o inventor sofre un pequeno accidente, e aplícase na ferida esa crema caseira feita con eses elementos nomeados, xerando unha capa dun material flexible e moldeable xurdindo así o primeiro plástico. Un terzo de todos os residuos plásticos, acaba en chans e augas Anos máis tarde, en 1907, Leo Baekeland é o que mellora devandito invento considerado o fundador dos plásticos modernos. Inventa a baquelita, unha resina sintética termoestable, illante e resistente á auga, ácidos, calor moderada, etcétera. Iníciase así a chamada Era do plástico xa que o seu uso e desenvolvemento foi imparable desde esa data: é un material moi versátil e o seu prezo é inferior ao doutros produtos naturais. O seu uso estendeuse por todas as partes do mundo e en todos os sectores está presente, tamén nos fogares, oficinas, fábricas, industrias ou comercio. Hai que dicir que o plástico tivo modificacións na súa fórmula inicial engadindo ou quitando algún compoñente para lograr un plástico óptimo para un determinado uso. O plástico converteuse en imprescindible nas nosas vidas, é un material popular que se utiliza de moitas formas diferentes. Os motivos ou un deles é o abuso á hora de fabricar un material barato e que practicamente é indestructible cuxa finalidade para fabricar obxectos de usar e tirar -máis do 50% de todo o plástico que se produce está deseñado para un só uso e tirado ao lixo- os máis comúns, por exemplo, botellas de auga, bolsas, envoltorios de alimentos, etc. Cada ano prodúcense ao redor de 300 millóns de toneladas de residuos plásticos no mundo, dos cales un 9% recíclanse, un 12% incinérase e o 79% restante termina nas entulleiras e na natureza, montes, ríos, mares etc. Cando chegan ao mar en forma de micropartículas, son inxeridas por peces cando estas aínda non se descompuxeron por completo aínda que, se rompen en pequenas partículas que poden albergar altos niveis de toxinas e contaminantes orgánicos confundíndoas como plancto que despois son consumidos pola especie humana. Noutro capítulo falaremos do plástico no océano, formas de darlle un novo uso e os símbolos que están acuñados nos envases.